Eerste afdaling in de echte sneeuw
Hoewel ik me thuis super goed heb voorbereid en meer dan tien skilessen heb gehad, sta ik hier toch weer klunzig aan de top. We kiezen voor skiresort Schlick2000 voor onze allereerste afdaling. Een overzichtelijk skigebied met vele blauwe pistes (eitje, zou je denken) onder de boomgrens. Tja. Al bovenaan de piste kreeg ik zo mijn bedenkingen. 'Het is toch wel heel steil', hoor ik mezelf zeggen. Huilend (niet overdreven) kom ik de eerste helling af. Ik besluit mijn ski's uit te doen en de rest van de afdaling te lopen. Watje ben ik. Te bang. Halverwege staan mijn mannen op me te wachten. Zij zijn wél naar beneden geskiet, zoals het hoort. We drinken wat samen en zij gaan vooruit. Ik met ski's, skistokken en skischoenen er weer lopend achteraan. Op sommige niet steile stukken klik ik mijn ski's weer aan en lukt het me warempel om glijdend naar beneden te komen. Na 2,5 uur half lopend, half skiënd, kom ik uitgeput aan bij het eindpunt. "Dat nooit meer, zeg ik". Snel opgevolgd door "eine Aperol Spritz bitte", want ik heb 'm verdiend, vind ik. De volgende dagen klikken we de lange latten toch weer onder. Maar niet meer helemaal naar boven. Ik blijf oefenen op de blauwe oefenpistes en die zijn er in het Stubailtal gelukkig meer dan genoeg. Sleetje rijden, tuben, wandelen... het is er gelukkig óók allemaal. Met plezier (en een klein beetje jaloezie) moedig ik de rest aan, zwaai ze naar boven en wacht ze beneden bij de almhut weer op. Mij hoor je niet klagen hoor. Gelukkig is wintersporten meer dan alleen skiën. Maar genoeg over mijn gekluns, ik neem je mee naar het prachtige Stubaital...
De skigebieden van het Stubaital
Het Stubaital kent maar liefst vier skigebieden waaronder de sneeuwzekere gletsjer, knusse dorpjes, uitzichten op ruige drieduizenders en een fijne, relaxte sfeer. Het Stubaital ligt op nog geen half uur rijden van Innsbruck, maar voelt als een wereld op zich. Dit dal is ideaal voor families. Er zijn verschillende skigebieden voor alle niveaus en op de gletsjer ben je áltijd gegarandeerd van sneeuw. Top! De pistes zijn er breed, heel breed, en er zijn heel veel blauwe opties (ideaal voor de beginnende skiër en voor families). Terwijl wij na Innsbruck rechtsaf het dal in slaan wordt het witter en witter. Hoge bergen, steile rotsen en witte boomtoppen heten ons welkom. We proberen de verschillende skigebieden allemaal, roetsjen met een sleetje naar beneden en genieten van al het moois van het Stubaital. De meest sneeuwzekere pistes vind je uiteraard op de Stubaier Gletscher. Boven de boomgrens, omringd door de machtige rotsen van meer dan 3000 meter hoge toppen is de gletsjer een uniek landschap. Maar hou je van meer kleinschalig en omringd worden door bomen, kies dan voor Schlick2000 of (nog kleiner) de Serlesbahn.
Kinderen tot 10 jaar gratis!
Had ik al gezegd dat het Stubaital echt gericht is op families? Een wintersport is vaak erg duur, zeker de skipassen. Hoe fijn is het dan dat kinderen tot 10 jaar helemaal gratis mee skiën! De kids krijgen eenzelfde skipas als wordt aangeschafd door de ouders. Dat is toch mooi meegenomen! In de zomer zijn kinderen tot 10 jaar ook gratis op de Stubaier Gletscher en Schlick2000 (voor de Serlesbahn en Elferbahn geldt in de zomer dat kinderen tot 6 jaar gratis zijn).
Schlick2000 - skiën tussen de bomen
Wat een heerlijk skigebied! Hou je van lekker toeren door de bossen dan is Schlick2000 echt perfect! Schlick 2000 ligt in Fulpmes en is misschien wel het meest knusse skigebied van het dal. Maar vergis je niet: met zo’n 22 kilometer aan pistes is er genoeg uitdaging voor een heerlijke skidag. Wat dit gebied echt bijzonder maakt, is het uitzicht op de indrukwekkende Kalkkögel. Deze bergketen wordt de “Dolomieten van Noord-Tirol” genoemd. De scherpe, grillige kalkstenen pieken rijzen dramatisch omhoog. Door het lichte kalkgesteente en de steile rotswanden doen ze sterk denken aan de beroemde Dolomieten in Italië — maar dan gewoon hier, in het Stubaital.
Schlick2000 heeft brede, overzichtelijke pistes en is perfect voor gezinnen. Veel van de skiklasjes vind je ook hier. Op de oefenbaan bij Big Ron's Kinderland of bij de blauwe oefenpistes bij het middenstation. Dat is ook waar ik het liefste ben. Met een sleeplift kan je hier omhoog en kleine afdalinkjes doen om even goed te oefenen. Voor de kids regelen we hier ter plekke een privéleraar, om nog wat extra te oefenen. De afdalingen door het bos zijn echt prachtig. Op het middenstation heb je een gezellige almhut de Bruggeralm en ga je naar de top dan kan je rekenen op een geweldig uitzicht bij Panorama Restaurant Kreuzjoch. De sfeer in Schlick 2000 is gemoedelijk. Je drinkt je koffie in een ligstoel met uitzicht op grillige bergtoppen of geniet van een drankje met uitzicht op Big Ron's Kinderland.
Serlesbahn Mieders - heerlijk rustig
Klein maar fijn! Soms heb je geen tientallen kilometers piste nodig om een perfecte skidag te hebben. Bij de Serlesbahnen in Mieders draait alles om rust, ruimte en dat heerlijke gevoel dat je even helemaal weg bent. Ik vond de Serlesbahn dus echt een super leuk, kleinschalig skigebiedje. De pistes zijn overzichtelijk en daardoor ideaal voor beginners of gezinnen. Het was er heerlijk rustig, geen drukte, geen rijen. Bovenop de berg vind je restaurant Koppeneck waar je wat kan eten en drinken. En dan is er nog de rodelbaan… Een van de langste van Tirol. Overdag al leuk, maar ’s avonds — als de baan verlicht is en de lucht kraakhelder — wordt het bijna magisch (hierover later meer).
Elferbahn - voor de gevorderde skiër
"Deze piste is diep rood', waarschuwt de hoteleigenaar ons. Een piste die dus niet aan ons is besteed, maar... ben jij een goede skiër dan moet je toch even opletten. De Elferbahn in Neustift heeft slechts één gondel omhoog en één piste. Het is hier doorgaans super rustig en alleen voor de gevorderde skiër. Volgens de hoteleigenaar voelt deze piste alsof je 'een privé piste hebt, helemaal voor jezelf'. Dat is dus zeker een unieke ervaring. Dit gebied is niet groot, maar wát een uitzicht heb je hier. Je kijkt uit over een zee van besneeuwde toppen. Bovendien heeft de Elferbahn ook een rodelbahn (sleetjes route) naar beneden. Deze is, net als de sleetjes baan op de Serlesbahn in de wintermaanden verlicht. Heel romantisch.
Stubaier Gletscher - hoog, wit en eindeloos
En dan is er de grote trots van het dal: de Stubaier Gletscher. Alleen al de weg ernaartoe is de moeite waard. Op de Stubaier Gletscher ski je tussen de drieduizenders, op hoogtes boven de 3.000 meter. Skiën op een gletsjer is ideaal voor een kluns zoals ik. De pistes zijn zo breed dat je zelfs met je meest artistieke zigzag nog niemand raakt. De helling is lekker gelijkmatig, dus je kunt rustig doen alsof je “techniek oefent” terwijl je eigenlijk probeert niet om te vallen. En omdat de sneeuw zacht is, land je meestal gewoon comfortabel als het toch misgaat. Kortom: de perfecte plek om er professioneel uit te zien… tot je begint te bewegen. Voordeel van een gletsjer is dat de pistes er vaak breder zijn (geen bossen om rekening mee te houden) en ook vaak gelijkmatiger. Bovendien zijn er (behalve pistes voor klunsen zoals ik) veel leuke routes, blauwe en rood en zelfs kilometers lange dalafdalingen. Het gevoel van ruimte is hier bijna onwerkelijk. Daarnaast kozen wij voor de gletsjer vanwege de sneeuwzekerheid. De Stubaier Gletscher is sneeuwzeker van oktober tot mei!
Naast de sneeuwzekerheid kozen wij ook voor het Stubaital omdat het er super kindvriendelijk is. Bovenop de gletsjer vind je 'Big Family Ski-camp' met oefenpistes, skiklasjes, figuren, tunnels en kleine obstakels en beginnerspistes. Voor mij was de oefenpiste 23 'Murmele' meer dan genoeg uitdaging! Met een stoeltjeslift (zoveel fijner dan een sleeplift) word je bovenop de heuvel afgezet en met grote bochten kom je weer beneden.
Stubaier Gletscher draait natuurlijk vooral om skiën, maar ook naast de piste valt er genoeg te beleven. Sterker nog: soms zijn de leukste momenten juist die waarbij je je ski’s even uitklikt. Bij het Gamsgarten-station staat bijvoorbeeld een grote mammoet van sneeuw en ijs. Deze 'Mammut' is eigenlijk een soort mini-speeltuin midden in het skigebied. Kinderen kunnen erop klimmen, door tunnels kruipen en via glijbanen weer naar beneden glijden. Het voelt een beetje alsof je op ruim 2600 meter hoogte ineens in een sneeuwspeeltuin bent beland. Een fijne plek om even te pauzeren en een fijne plek voor de allerkleinste (die nog niet skiën) om sneeuwpret te maken.
Voor wie het liever wat avontuurlijker aanpakt, is er ook de mogelijkheid om ijsklimmen te proberen. Bij Gamsgarten is een speciale ijswand gemaakt waar beginners – onder begeleiding – kunnen ervaren hoe het is om met stijgijzers en ijsbijlen een bevroren wand op te klimmen. Zo is de Stubaier Gletscher niet alleen een plek voor lange afdalingen, maar ook voor kleine avonturen tussendoor!
Boven wacht het uitzichtplatform “Top of Tyrol”, waar je letterlijk tussen de hoogste toppen van Oostenrijk staat. Op heldere dagen zie je eindeloos veel witte bergketens en kan je wel 100 bergtoppen zien die hoger dan 3000 meter zijn! Hier voel je hoe klein je eigenlijk bent — en tegelijk hoe groots de winter kan zijn. Tijdens onze vakantie sneeuwde het continu waardoor we lekker veel verse sneeuw hadden op de pistes, maar helaas geen uitzicht op de gletsjer. Elk nadeel heb zijn voordeel, of andersom.
Dat de Stubaier Gletscher het meest popualire skigebied van het Stubaital is, merk je wel aan de lange wachtrijden bij de gondels. Hou er rekening mee dat je een half uur rijdt naar de parkeerplaatsen, maar dat het dan zeker nog een half uur kan duren voordat je boven bent. Handig om te weten als je boven op de gletsjer je skilesjes hebt! Reken minimaal een uur vanaf Neustift in de 'spitsuren' voordat je op de berg bent. Bovenop de gletsjer merk je die drukte overigens niet hoor, dat verspreid zich wel over alle pistes. Maar zeker in het hoogseizoen is het hier wachten geblazen bij de gondels...
Krössbach oefenpiste - hier begint het
Achterin het dal, in het rustige gehucht Krossbach bij Neustift im Stubaital, ligt een kleine oefenpiste. Geen grote gondels, geen wachtrijen, gewoon een zachte helling en één sleeplift. Bij de Tellerlift in Krossbach voelt zelfs een beginnende skiër zich al snel een soort winteratleet. Het is zo’n vriendelijke oefenlift waar je denkt: “Dit gaat vast goed.” Eerst een klein gevecht met je ski’s bij het instappen, daarna rustig omhoog gesleept worden, en boven een afdaling maken die ergens tussen gecontroleerd skiën en charmant naar beneden glijden in zit. Gelukkig is het overzichtelijk en niet al te steil, dus je kunt hier prima oefenen — en af en toe stijlvol in de sneeuw belanden. Onderaan de kleine piste is een kleine almhut. Vanaf het terras zwaai ik hier naar mijn mannen die maar op en af en op en af gaan. Het is juist de eenvoud die dit plekje charmant maakt. Kleinschalig, overzichtelijk, rustig. Maar we hadden wel een beetje mazzel, want deze oefenpiste in het dal is uiteraard alleen geopend als er een pak sneeuw ligt in het dal... Wij ontdekten deze fijne plek pas op onze laatste vakantiedag. Jammer, want anders waren we hier zeker begonnen! Dit is echt een ideale plek om er eerst even 'in te komen' voordat je gaat beginnen aan het grote werk.
Neustift im Stubaital
Een typisch Tiroler dorpje in winterse sferen; houten chalets met witte daken, een karakteristiek kerkje en dat alles omgeven door de hoge bergpunten! Neustift im Stubaital is de perfecte uitvalsbasis voor een wintersporttrip in het Stubaital. Typisch Oostenrijks, niet te groot maar wel gezellig én in de winter heeft het zijn eigen 'Winterpark' (dat vonden de kids vooral een succes). Het mooiste van Neustift is de centrale ligging. In twaalf minuutjes sta je bij SCHLICK2000 of de Serlesbahn, binnen tien minuten ben je bij de Krossbachbahn en in een halfuurtje sta je bij de gondels naar de Stubaier Gletscher.
Wanneer er genoeg sneeuw ligt in het dal (in ons geval een dikke pak!) is in Neustift het 'Winterpark' geopend. Middenin het dorp staat dit garant voor veel sneeuwpret, ook voor de allerkleinsten. Een rupsband brengt de kids met sleetje of tube omhoog en dan rjoetsen ze weer naar beneden. Het tuben viel dik in de smaak. Al krukkelend, met gekke bochtend en hoge snelheid de heuvel af. Het is er lekker overzichtelijk en dus strijken we neer op een bankje en zien hoe de kids zich uitermate goed vermaken.
Neustift im Stubaital is een rustig dorpje, verwacht hier geen uitbundige après-ski. Dat vond ik sowieso in het Stubaital moeilijk te vinden, een plek bij de gondels waar je nog even een lekkere borrel neemt na je afdalingen. Omdat je daarna nog altijd terug met in de auto, naar het hotel in Neustift, zit 'echt' après-skiën er niet in. Er moet altijd iemand rijden. Of je moet de skibus nemen, maar dat vind ik persoonlijk altijd een heel gedoe. Zeker met al die spullen, ski's en skistokken én kinderen. Onderaan de gondels bij de Stubaier Gletscher zit wel een après-skibar genaamd 'Mutterberg'. Uiteraard zitten er in het dorpje Neustift zelf wel gezellige barretjes (maar deze liggen niet aan of bij de piste). Wil je wat meer leven in de brouwerij, dan vind ik Obertauern een echte aanrader. Hier vind je oergezellige almhutten waar de après-skimuziek lekker aanstaat op loopafstand van alle hotels.
Sleetje rijden in het Stubaital
Vergeet het sleetje rijden dat je kent. Het sleetje rijden in Oostenrijk is echt 'next level'! Als er al een keer een pak sneeuw ligt in Nederland komt onze slee direct van zolder. Van kindsafaan gaan we naar de dichtstbijzijnde dijk en zjoeven er vanaf. En met de referentiekader nam ik mijn sleetje bij de Serlesbahn in ontvangst en liet mezelf de berg afglijden. Niets vermoedend kom ik op de eerste bocht af... Dit gaat toch wel wat harder dan ik had gedacht. Ik steek mijn voeten uit, sneeuw vliegt alle kanten op, mijn gezicht zit vol natte sneeuwspetters, en ik probeer uit volle macht te remmen. Dat is helemaal nog niet zo makkelijk. Ik duw mijn voeten nog harder in de sneeuw en slinger van rechts naar links. Sturen doe je met je voeten, daar kom ik al snel achter. Met razende snelheid ga ik al slingerend over de bospaadjes naar beneden. Wat een belevenis is dat! Hier en daar stoppen we even om te genieten van het uitzicht. Ik kom niet meer van het lachen als ik de gezichten van de kinderen zie. Zij zitten voorop de slee en vangen dus alle sneeuw! Halverwege de berg word ik aangestaard door twee witte gezichten. Een Yeti is er niks bij.
Voor een paar euro huur je hier een sleetje voor de hele dag. Deze mag je achterlaten bij het gondelstation en op elk moment weer ophalen en meenemen naar boven. Sleetje rijden in het Stubaital kan onder andere bij de Serlerbahnen in Mieders en bij de Elferbahn in Neustift.
Kort door de bocht
Het Stubaital is een fijn, familievriendelijk skigebied waar dankzij de gletsjer sneeuwzekerheid gegarandeerd is. Voordeel is dat er verschillende skigebieden in het dal liggen, voor ieder wat wils, met prachtige geprepareerde pistes. Pistes door de bossen en dalafdalingen van de gletsjer, blauwe oefenbaantjes voor de klunsen zoals ik en rode routes door het bos. Het is er allemaal. De mensen zijn er super vriendelijk en je wordt overal goed geholpen. Ons gezelschap had ook kleine kindjes en een dikke kinderwagen bij zich, maar met een glimlach werden we overal de gondels ingeholpen. Vijf sterren service dus.
Het Stubaital is prachtig, de uitzichten fenomenaal. Je wordt omringd door vele 3000'ers en het wordt niet voor niets 'de Dolomieten van Oostenrijk' genoemd dankzij de puntige rotsige pieken. Nadeel is dat je vrijwel voor alle wintersportgebieden je auto nodig hebt. Er bestaan geen 'ski in ski out' hotels in deze regio. Wel rijdt er een skibus, maar dat is (zeker op de terugweg) soms ellebogenwerk. Apres-ski is er niet echt. Hier en daar is zeker een gezellige almhut aan de piste, maar omdat je daarna nog altijd je auto in moet naar het hotel, blijft het bij één of twee drankjes.
TIP: Koop een meerdaagse Stubaier Skipass. Daarmee heb je toegang tot alle skigebieden in het Stubaital!
